Nee dankie.

Ek bely. Ek hou van ‘n bar. Ek hou van die harde musiek en die baie mense wat byna op mekaar staan. Ek hou van die gemoedelikheid. “Ek ken mos vir almal, ek is almal se pêl.” Ek hou van die idee dat ek met mense in kontak kom wat selde in die kerkbanke sit. Ek hou daarvan dat mense rou is. Ek hou van pooltafels en jukebokse. Ek hou van dans en nachos en ja selfs ’n drankie of twee. Ek hou van mense se stories (voordat hulle uitvind ek’s ‘n dominee, voordat hulle vir hul taal begin verskoning vra en my vertel wat als verkeerd met die kerk en my beroep is).

In my vierde jaar moes ek vir ’n klasopdrag ’n plek in Pretoria kies waar ek God beleef. Ek het Aandklas gekies. Leidraad: die aand gedeelte is akkuraat (vir meeste van ons). Die klas gedeelte…wel… nie so baie nie. Ek onthou ek het iets geskryf in die lyn van dat ’n bar my laat dink aan hoe die kerk behoort te wees: mense kom soos hulle is, jy kan met enigiemand gesels en jy is net.

So is dit ‘n verrassing dat ek vanaand, met dié dat bars weer normaal kan funksioneer, myself in een gevind het? Ek het eintlik ’n afspraak wat lank terug reeds gemaak is met iemand gehad, maar die tydsberekening was besonders.

So hoe is ’n bar na vyf maande se vas?

Die musiek wat jou reeds buite by jou kar ontmoet was verwelkomend. Maar het die bar dan nou altyd so vol rook geruik? Minder verwelkomend. Die vrou agter die kroeg glimlag vir ‘n slag. Daar is ’n joligheid en almal groet en is bly om weer te kan uitkom (en kom ons wees eerlik… meeste is bly dat hulle kan rook en drink).

Ek self rook nie en drink maar stadig my dop vir die aand. Ek verkyk my aan die mense terwyl ek en die vrou voor my (glo dit of nie) besigheid gesels. Dis goed om weer in die aand uit my woonstel te kom en met vreemdelinge kontak te hê (het ek genoem dat ek uitsonderlik hoog as ekstrovert toets?).

Maar nee. Ek het van die vlieë vergeet. Die vlieë wat kom kyk of Lady Luck aan hulle kant is. Sy was nie. Inteendeel. Hoe skryf mens oor my ervaring vanaand sonder dat dit soos klaagliedere klink? Moet my nie verkeerd verstaan nie. Ek dink klaagliedere is belangrik, maar dit spaar ek vir my vriendin. Dit is nie die doel van hierdie blog nie.  

Laat ek my beperk deur op een klein gebeurtenis te reflekteer. ’n Ou koop vir my ’n drankie. Een waarvoor ek nie gevra het nie. En ek sê “Nee dankie”. Die antwoord: “Jy mag nie nee sê nie.”

’n Deel van my wil nou die spreekwoordelike “mic drop” en wegloop. Die hashtag aanlas wat sê: #enoughsaid. Maar kom ek verduidelik tog. Dit is vreemd dat ek, in die jaar 2020, nog aan ’n man moet verduidelik dat ek eintlik nee mag sê en dat ek (tot sy totale skok) nie ’n slegte persoon is vir die feit dat ek dit doen nie. Ek dink dis vreemd dat ek dit amper wil verdedig deur te sê: “Ag dis maar net ’n ou in ’n bar”, maar selfs in die bar mag ek beter verwag. Ek kan net nie anders as om te wonder: As ek nie eers nee mag sê vir ’n bier nie, waarvoor mag ek dan nee sê?

Miskien is dit ‘n groot sprong, maar ek wonder skielik wat Jesus se ervaring sou wees as Hy ’n vrou sou wees? Sou Sy aan die kruis gesterf het of sou Sy eerder iewers langs die pad, saam met soveel ander gelê het, verkrag, verbrysel, naamloos, want nee was nie ’n opsie nie…?

One thought on “Nee dankie.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: