Lyf in Lockdown

Ek het dit die eerste keer opgelet toe ek 21 jaar oud was. Dit werk so: Ek sit met my voet teen my kêrel se been. He loves me. Dan kielie sy been en hy skuif sy been net effens sodat my voet nie meer teen sy been is nie. He loves me not. Ek deel my sentiment en hy skuif sy been sodat ‘n ander deel van sy been nou aan my voet raak. He loves me!

Daardie oomblik, wat ek so helder onthou, was die begin van ‘n reis van self-ontdekking. Een wat Gary Chapman sou beskryf as die ontdekking van my love languages. Chapman beweer daar is vyf tale waarin ons liefde ontvang en uitdeel: woorde van waardering, kwaliteit tyd, geskenke, dade, en fisiese aanraking. Ek dink julle kan raai watter my hoogste is. Later in my lewe sou die arbeidsterapeut my daarop uitwys dat my behoefte aan tas volgens een of ander maatstaf ‘n +8 is. Die gemiddelde mens lê tussen -2 en +2…

Vanaf die voet-kielie-been dag het my bewussyn van my behoefte aan fisiese aanraking net gegroei. Dit is soos kos vir my: my vriendin wat haar bene oor myne gooi, die kind wat teen my opcuddle, my broer wat my hare deurmekaar vryf, ‘n vriend wat ‘n druk gee, of die arms van die een met wie ek dans. Ek is intens bewus van die lywe rondom my en waar ek veilig voel en dit gepas is, kry ek soveel as moontlik nabyheid tussen my en ander.

Tot onlangs. Of wag nee. Vyf maande tel nie meer as onlangs nie. My belewenis is dat die inperking vir my (en so baie ander) nie net ‘n inperking tot my huis is nie, maar ‘n inperking in my lyf. Ek gaan nie jok nie. Dis ‘n uitdaging. Dis soos daardie diëte waar die vroue ‘n hele dag hou op ‘n koppie cup-of-soup en ‘n Provita. Daar is ‘n rede hoekom ek dit nog nooit werklik probeer het nie.

Ek het wel al gevas. 40 Dae sonder sjokolade. En dan eendag is ek al driekwart in ‘n Cadbury Mint sjokolade in en dan onthou ek: “Gits! Ek vas dan!” Dit was my ervaring nou die aand, toe ek in ‘n goeie vriendin vasgeloop het. Ons het mekaar met groot vreugde omhels en lank hand-om-die-lyf gestaan en gesels. Dit was eers heelwat later wat ek besef het dat ons dalk nader as die voorskritelike 1.5 meter aan mekaar gestaan het.

Wat staan mense soos ons dan te doen? Dié van ons wat lywe so mis dat ‘n elmboog-groet al jou dag maak? Of wat meer kort as net ‘n “Ag gee my net vinnig ‘n drukkie” drukkie? Wanneer hou jy by die dieet, want dit is die gesonder opsie, en wanneer gryp jy na iets vol suiker om te verhoed dat jy nie binnekort flou val nie? En wat as jou keuse vir regop staan weer ‘n effek kan hê op iemand anders se gesondheid? Is ek veronderstel om die voedingstowwe wat ek nou uit my dieet sny, op ander maniere te probeer aanvul? Of werk dit soos met lae bloedsuiker: eet meer gereeld, maar minder op ‘n slag? Of is hierdie eerder soos ‘n intermittent fasting maraton?

Ek het geen perfekte antwoord nie. Ek het geen wonderbaarlike insigte, geen kitsoplosings nie. Ek het ‘n lyf. En hierdie lyf wonder maar net ‘n bietjie saam met ander lywe.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: