Onoorspronklike gedagtes oor die liefde

Vandag, sewe jaar gelede, het ek en een van my kêrels begin uitgaan. Nee, ek is nie so sentimenteel nie. Facebook was so gaaf om my te herinner (gaan hulle my oor vier maande ook herinner dat ons weer stil-stil Facebook-unofficial geword het?). Die herinnering gaan gepaard met twee foto’s. Links, ‘n foto waar ek vir die kamera lag. Regs, ‘n foto waar hy, in suit en tie, ‘n meisie in ‘n wit rok soen. Die post laat my lag.

Maar vanaand, sit ek hier in my enkelbed en wonder oor sy foto. Is hy gelukkig?

Ek het geen bymotiewe as ek dit wonder nie. Ek wonder dit bloot in die lig van ‘n speletjie wat ek die afgelope paar jaar begin speel het. So maak mens. Dit begin met die volgende vraag: Hoeveel couples ken jy wat actually gelukkig getroud is?” Dan is dit die ander persoon se beurt om “uhhhmmmm” te neurie terwyl hulle hul koppe skud. Die speletjie is dan verby. Dis ‘n eenvoudige speletjie, maar baie effektief.

Sien, eie aan my persoonlikheid, wissel ek konstant tussen twee ekstreme: die hopeless romantic en die skeptikus. Want soveel soos wat ek van my bogenoemde speletjie hou, so ook verluister (is dit ‘n woord?) ek my aan stories van hoe paartjies ontmoet het, hoe hulle sewentig sakke sout saam gesleep het en hoe hulle gelukkig saam oud word.

Ek kyk na die tieners om my wat leer dat daar ‘n dun lyn tussen verlief en deurmekaar is. Ek kyk na diegene wat enkellopend is, getroud is, geskei is. Ek kyk na ouer paartjies wat hul huwelik en ‘n eenjarige aan die lewe probeer hou, wat tieners probeer oorleef, of wat mekaar moet herontdek na die kinders uit die huis uitgetrek het. Ek kyk na paartjies wat nie (meer) kinders het nie, nie straight is nie, nie straightforward is nie. Ek kyk na my ouma, wat alleen in ‘n woonstel in ‘n ouetehuis sit en vir wie die lewe net nie meer dieselfde sin het vandat my oupa, haar beste vriend vir meer as 60 jaar, verlede jaar oorlede is nie.

Wat sien ek? Ek sien ‘n komplekse warboel van inligting wat vir my geen duidelike antwoorde oor romantiese verhoudings gee nie en dit is okay. Ek is al lank al daarvan bewus dat die lewe en die liefde inderdaad fifty shades of grey is. Maar kan ons asb. tog net dan ophou om te maak asof dit eenvoudig is?

Kan ons sag werk met die tiener wat bang is vir ‘n nuwe verhouding en nie te vinnig vir hulle sê wat hulle moet doen nie? Kan ons ophou om jong vroue te vra of hulle al Boer soek ‘n vrou oorweeg het? Kan ons ophou om ons koppe te skud as paartjies “te vinnig” in die ding spring en kan ons stilbly as hulle nou al vir 15 jaar saambly en getrou is aan mekaar, maar nie trou nie? Kan ons ophou om enkellopende jongmans “gay” te verklaar en gay individue straight te bid? Kan ons minder druk op onsself plaas om soos ‘n “tipiese” getroude paartjie te lyk en kan ons sag werk wanneer mense opmors? Kan ons ophou om jonger generasies vir hul losbandigheid te veroordeel as ouer generasies nie gesonde rolmodelle vir huwelike bied nie? En kan ons ophou om die vervalle huwelike van ander as verskoning vir losbandigheid te gebruik?

Eintlik verklap ek net my eie stryd met die gedagte aan trou en 2.5 kinders kry. Ek het altyd goeie vriende en soms goeie vrye en tussendeur wonder ek regtig nie of dit nie net genoeg is as mens die risiko’s in ag neem nie? Vanaand, is dit die skeptikus wat praat, maar ek ken ook myself. Die kans is goed dat ek oor 7 jaar self in ‘n wit rok op ‘n foto gaan staan en lag. Maar of dit ‘n trourok of net ‘n lekker ou somersrok gaan wees, sal net die tyd leer.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: