Berge en piramides

Gister was ek soekend.

Ek het dit die eerste keer in die kunsafdeling van Exclusive Books besef. My beste vriendin doen nie Exclusive Books saam met my nie. Sy los my daar, gaan doen iets en kom haal my dan weer oor ’n ruk. Dit gee my gewoonlik kans om stadig maar seker deur die rakke te loop en na al die boeke te kyk.

Gister was egter anders, want waar ek gewoonlik deur elke rak beweeg het, al die titels bespeur het, het ek gister deur die rakke gevlieg, opsoek na ’n boek wat ek nie kon vind nie. Dis nie soseer dat ek ’n spesifieke boek in gedagte gehad het nie, maar ek het ’n boek gesoek wat die honger in my sou stil. Soos Alice in Alice in Wonderland het ek my neus opgetrek vir boeke met te min prentjies in (dit het die kunsboeke ingesluit). In plaas van titels, het my oë oor die voorbladkuns van die boeke gevlieg. Soekend.

In die kunsafdeling verlang ek terug na museums. Ek dink met verlange aan Kaapstad se mooie Zeitz MOCAA (kunsmuseum). Ek sug saggies as ek onthou dat fliek ook nie nou ’n opsie is nie. Ek ry weg van Kaapstad, met my rug na die berge wat ek in vandag se weer nie kon uitmaak nie. Iewers op die N7 kom staan hierdie gedagtes netjies in ’n ry langs mekaar om die waarheid uit te spel: ek is al heeldag honger, soekend, na skoonheid.

Skoonheid is ’n breë term. In the eye of the beholder, nie waar nie? En die skoonheid wat ek vandag soek is dalk anders as more. Gister, het ek byvoorbeeld definitief iets visueel gesoek terwyl ek glad nie die skoonheid van musiek en woorde en mense en geselskap afmaak nie. So ek kan nie sê wat skoonheid is nie, maar ek weet dit is nodig. Ek weet dit is nodig op die kleinste maniere ook al. Of verklap ek net waar ek trek op Maslow se hiërargie/piramide van behoeftes? Sê dit nie baie dat my grootste behoefte vir ‘n groot gedeelte van gister nie kos, klere, vriende of selfs betekenis was nie. Dit was skoonheid.

Maar dit kon ek nie op die N7 bepeins nie. Die weer en pad trek my aandag af. Ek kan skaars voor my sien. Die strate is pikswart. Beurtkrag vlak vier is mos aangekondig. Die reën hop hard van my voorruit af en gaan land iewers in die poele wat die lyne op die pad versteek. Die wind leun-leun teen my kar. Al hoe ek weet waar ek ry, is deur om die katogies langs die pad dop te hou.

Ek het al in sand en sneeu gery, maar gisteraand, vir welke rede ook al, het ek onveilig gevoel. (Maslow vlak 2: veilighied). So daar is besluit dat ek die aand eerder in ’n gastehuis spandeer en weer sal ry wanneer die weer beter lyk. Bedremmeld stap ek in die donker gastehuis in. Teen negeuur slaap ek.

Vanoggend loer ek onder die komberse uit en kyk na buite. Ek tel my foon op en vra die gasheer of hulle reeds ’n bespreking vir vanaand het. Hulle het nie. Soos wat ek nou hier in die son sit en skryf, kyk ek oor ’n vlei na Tafelberg en kie, en ek weet: Ek het skoonheid gevind.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: