Villages is nie kinderspeletjies nie

“It takes a village to raise a child.”

Ek het hierdie uitdrukking die eerste keer teëgekom in my eerste jaar, toe my mentor en sy vrou ’n seuntjie gehad het en ek deel geword het van sy village. Sedertdien het ek al ’n paar keer die voorreg gehad om deel te wees van jongmense se villages. Partykeer vanuit my rol as jeugpredikant en partykeer vanuit my rol as plain ou Marileen Steyn wat die awkward fake ouer sussie speel vir twee jongmense in Saldanha. Ek is mal daaroor. Dit is ’n voorreg.

Die afgelope paar weke was… kom ons sê interessant. Dit is die woord wat my fake kleinsussie gebruik wanneer sy nie weet hoe om iets te beskryf nie. Ek is hierdie paar weke baie bewus van ons villages. Vandag het ek met ’n volwassene gesels oor die feit dat ons genooi word om te kyk waar die Gees aan die werk is en daar aan te sluit. Hy het dadelik gedink aan hoe sy village baie groter is as wat hy verwag het. Vir hom beweeg die Gees in die ondersteuning wat hulle van familie, vriende en vreemdelinge in ’n krisistyd kry.

Villages is nie kinderspeletjies nie. Dis nie altyd maklik om deel van iemand se village te wees nie, maar dis ook nie net kinders wat villages nodig het nie. Dalk tel ek nog maar net as ’n kind, maar ek betaal darem al belasting so ek gaan sê ek is ’n volwassene. As volwassene het ek ’n village nodig om my te raise.

Ek hou van die woord raise. Ek het ’n village nodig om my op my lewensreis met wysheid en kennis en ondersteuning te help ‘grootword’, ja. Maar ek het ook ’n village nodig om my te raise in die sin van oplig, my hande hoog hou, my te help regop kom, want partykeer kan jy net nie alleen nie. Skrap dit. Ek glo meeste keer kan jy nie alleen nie.

Ek onthou nou ’n gesprek wat ek laas jaar met ’n 25-jarige gehad het. Hy het met trots verklaar hoe hy nog nooit iemand in die lewe nodig gehad het nie en hoe hy op sy eie gekom het waar hy is. Hy het my boos gehad.

Dalk kan ek nie namens hom praat nie. Wat ek kan sê is dat ek, op 28, steeds ’n village nodig het. Ek het ’n village nodig wanneer ek in die hospitaal se wagkamer sit. Ek het ’n village nodig as ek wil leer en groei. Ek het ’n village nodig as ek my toekoms en my loopbaan probeer uitpluis. Ek het ’n village nodig om saam mee fees te vier.

Wat ek ook besef is dat hierdie village ’n delikate hand nodig het. Een wat die village bestuur sodat daar nie toksiese verhoudings in die village ontstaan nie, maar nie ’n hand wat beheer nie. ’n Village bestaan immers nie net uit die uitverkorenes nie, maar ook uit die onverwagse mense, die mense op die kantlyn, die mense wat jou verbaas deur skielik onbepland inspraak te maak op jou lewe. Dit gaan daaroor om villages te skep wat veilig is, maar gasvry is.

In die individualistiese kultuur van ons samelewing is dit dalk net weer gesond om te onthou dat ons, ongeag ons ouderdom, villages nodig het, om te onthou om vir hulle dankie te sê, en om te onthou om hulle veilig, maar gasvry te hou. Dan kan ons dalk weer opnuut bewus word van die Gees se werking en daarby aansluit.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: