Flatervry

Ek word Dinsdag 29. My laaste jaar in my twintigs. Die twintigs het my goed hanteer. Baie goed. As Francois van Coke reg is en dit inderdaad beter raak as jy ouer raak, dan kan hierdie storie mos nou net lekker wees. Maar ek is gelukkig, ek weet. Gelukkig, geseënd, of watter woord jy ook al verkies.

Ek ken baie mense wie se 20s nie vir hulle goed was nie. Wat 20s geken het aan trauma: aan egskeiding(s), aan dood, aan werkloosheid, aan finansiële uitdagings, aan eensaamheid, aan siekte. Ek is altyd sensitief vir hierdie stories. En dan gooi Facebook vandag vir my hierdie woorde: “As long as you stay close to God, your job, the person you marry, where you live, what you do, will all work out perfectly, don’t worry.”

Sjoe. Ek dink aan hoeveel gemoedsrus hierdie sin vir so baie mense moet bring. Ongelukkig glo ek ook dat dit bloot net nie waar is nie. Nie as ek luister na die stories rondom my nie. Nie as as ek dink aan die mense wat opreg na God gesoek het en steeds hulself voor die prokureurs gevind het nie, die mense wat hande in die hare na werk soek nie. Hoeveel keer moes ek nie al verwytend vertel word dat iemand “alles reg” gedoen het soos wat die kerk gesê het, en dat dinge dan steeds nie uitgewerk het nie?

In ‘n wêreld waar geloof soms verkoop word as die flatervrye resep vir die lewe moet ons as Christene juis getuig dat God se genade nie in die afwesigheid van flaters, floppe en f-oppe lê nie, maar in die pad wat vanuit daardie oomblikke in ‘n toekoms van hoop in loop. Waar perfeksie as die ideaal verkoop word, moet ons, kruis in die hand en hart, die kwaliteit van daardie produk bevraagteken. Geloof is geen waarborg vir ‘n maklike lewe nie. Dit kan nie, moet nie, moes nog nooit, die punt gewees het nie.

Dat dinge ten goede sal meewerk, ja dit glo ek. Maar dit is iets heeltemal anders as “perfek” uitwerk. Perfek is die afgod van ons tyd waarteen ons ons kinders moet waarsku, wat ons moet verafsku soos die vyand wat dit is. Die vyand wat vernietig wat reeds goed genoeg is.

Ek bevind myself tans op ‘n paar kruispaaie in my lewe en ek vang myself waar ek die “perfekte” pad wil kies. Die waarde van die pad wat ek stap, herinner ek myself egter, lê nie in die kwaliteit van die pad wat ek kies nie, maar in die manier waarop ek daardie pad aanpak. Diep oortuig is ek dat daar slaggate wag, met God aan my sy of te not. My gebed vir myself en ander is daarom nie ‘n slaggatlose pad nie. My gebed is een wat vra vir die afsterwe van ‘n onbereikbare ideaal. Vir opstanding waar die lewe sy tol eis. En vir koek op my verjaarsdae – al is dit ook nie flatervry nie.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: