Dergelike dertigs

Ek en dertig beloer mekaar van oorkant die vertrek. Binnekort gaan ons hand om die blaas staan. Tot en met 28 Desember verlede jaar het ek eintlik nogal uitgesien. Dertig klink so gesofistikeerd. Die twintigs is gevul met die spreekwoordelike ‘sletsappies’ en die dertigs met skemerkelkies en wyn. Die twintigs het boyfriends en die dertigs het life partners.

Kyk hoe veralgemeen ek nou. My een ouma het haar lewensmaat op 19 getrou. My broer het getrou op 24.  Buitendien, daar is geen empiriese bewyse dat ek (of enigiemand anders) meer classy gaan wees in my dertigs nie, of dat die lewe makliker, of beter, of meer sinvol gaan wees nie. En as ek om my kyk weet ek sommer dat ek besig is om bog te praat.

’n Wenk: Weet jy nie wat om vir iemand te sê nie? Het julle reeds die weer bespreek? En Korona (spaar ons tog dit)? Vra dan vir Ben Bleek of hy saamstem met Francois van Coke wat sing dat dit beter raak as jy ouer raak? Ek het al my eie informele navorsing gedoen en my bevindinge dui daarop dat mense onder 40 dink dat Van Coke al weer die kluts kwyt het, maar dan blyk dit dat diegene ouer as 40 tog met hom saamstem.

Die punt is: dalk is ek besig om die kar voor die perde te span. Dalk moet ek eerder wag tot 40 voordat ek optimisties of pessimisties raak oor ouer word. Of dalk moet ek erken dat ouderdom niks met die saak uit te waai het nie. Die lewe is te onvoorspelbaar. Kyk daar na my vriendin. Haar nuutste gunsteling grap? Sy het gehoop om ’n Ph.D. teen dertig te hê, maar nou het sy kanker teen dertig. Jy moet so bietjie ’n donker humorsin hê om saam met ons oor daardie een te glimlag.  

Terug by 28 Desember verlede jaar, die dag toe ek besef het dat ek eintlik nogal die risiko staan om soos ’n ongewillige slagoffer langs dertig te staan. Niks het op 28 Desember verander nie, buiten my eie konsep van hoe die lewe werk. (Okay dalk is dit nie niks nie). Skielik het ek die lewe as ’n pad gesien. ’n Lang pad sonder afdraaie wat beteken dat hoe dinge nóú is, dit vir ewig gaan wees. Hiermee saam kom ’n gevoel van magteloosheid en nietigheid. Dan, soos wat ek dit skryf, onthou ek: die lewe is nie ’n pad nie. Dit is ’n reeks tree. Dalk klink die twee byna dieselfde, maar vir my eie gesonde verstand het ek nodig om te weet dat ek nie op die autobahn ry nie, maar eerder bundu bash in die bosveld iewers. Elke tree bied die opsie van ’n duisend ander, nuwe tree. 

Elke keer as ek iewers bundu bash val ek sonder uitsondering iewers hard op my agterstewe. Baie ‘twintigs’. Ek weet egter dat die dertigs ook maar geskraapte knieë en rou basvelle inhou. Ek weet my drome van gesofistikeerdheid is van die deftigste lugkastele wat ek al gebou het. Maar ek wíl hand om die blaas met dertig staan! Nie omdat dit beter gaan raak soos ek ouer raak het nie, maar omdat ek vrede met die aard van die lewe gemaak het. Die lewe gooi waarskynlik vir ons so mengsel van ‘sletsappie’ en skemerkelkie (en as ons regtig ongelukkig is, soms Jagermeister) in, ongeag of ons in ons twintigs, dertigs, of tagtigs is. Met matigheid, maats en op die maat van musiek, behoort ons seker ook deur dit te kom – hopelik met so min as moontlik hoofpyn. 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: