Geriatriese swangerskappe

“I suppose it’s like the ticking crocodile, isn’t it? Time is chasing after all of us, isn’t that right?” – Finding Neverland

Eendag, op ’n eiland wat ek en jy na alle waarskynlikheid nooit sal sien nie, het ’n krokodil ’n smulhap van ’n hand geneem – en daarmee saam ’n horlosie as bykos. Kaptein Hook was onbeïndruk. Sedertdien jaag die krokodil agter die Kaptein aan met die hoop om sy ete af te handel, maar die Kaptein is elke keer gewaarsku deur die klank van die horlosie wat steeds in die krokodil se maag getik-tik-tik het. Die klank het hom met vrees gevul. ’n Doodsangs.

Baie van ons is bang vir tyd, vir oudword, vir die dood selfs, maar daar is ’n groep onder ons wat hierdie getik-tik-tik anders hoor. Dis ’n tik-tik-tik wat in die maag gaan sit. Nee. In die baarmoeder. En vir die vroue wat niks behalwe dié geluid hoor nie, is dit angswekkend.

“Het ons geweet?” vertel my fiksheidsinstruktrise verontwaardig, “dat vrouens wat oor die ouderdom van 35 swanger word, se swangerskappe as geriatriese swangerskappe bekendstaan?”

“Werklik?”

“Asof ek nie klaar geweet het dat ek oor die muur is nie?!”

Sy, kom ons noem haar Wendy, is 37. Om die waarheid te sê het ons gister eers ontmoet. Ek ken nie haar geraamtes of geite nie. Ek het geen idee hoekom sy nog enkellopend is nie, maar vir die duur van ’n gemiddelde skemerkelkie (en ek drink stadig), het ek gesien hoe haar maag (is dit haar maag?) van vrees draai.

“Waar moet ek ’n man ontmoet? Ek werk by die huis en dan kom gee ek vir ’n spul vroue klas…” haar sin verdwyn in die rookdampe om haar.

“Wil jy ooit kinders hê?” vra iemand anders.

Sy weet nie. Pouse. Wat as sy nou besluit dat sy kinders wil hê en dan kan sy nie kinders kry nie?

Soos ek terugry, sit Wendy op my siel. Die vrou wat so graag ’n familie wil hê, maar te bang is om daarvan te droom. Sy is nie die enigste wie ek ken nie. Ek ken ander Wendy’s wat die idee van kinders kry al laat vaar het. Dáárdie krokodil het alreeds opgevang. Die droom is egter steeds lewendig.

En so wat sê ek, wie nog nie daar is nie (en moontlik nie eens kinders wil hê nie) vir so iemand? Niks. Ek sê niks nie. Want ek kan nie. Ek weier om vir haar te sê dat dit gaan kom wanneer sy dit die minste verwag. Ek weier om te sê dat dinge sal gebeur as dit moet gebeur. Ek weier, want ek weet nie.

As jy soos Wendy is, wat byna te bang is om te droom van kinders, is ek jammer. Ek wil graag langs jou sit. En as jy iemand soos ek is, wat te ver verwyder staan, wil ek jou nooi om saam met my ’n oomblik van stilte te hê. ’n Oomblik van stilte vir jong babas wat sterf, vir stilgeboortes, miskrame en aborsies. En vandag, ’n oomblik van stilte vir die kinders wat maar net ’n gedagte bly vir die Wendy’s tussen ons.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: