“Vóór Covid het ons, maar ná …”

Mens kan seker maar sê dat ek dit my besigheid maak om te weet wat ander mense dink en doen. Veral in die kerk.

Voordat jy dink ek is net nog ‘n “busy-body”: ek hou van navorsing. Só baie dat ek einde laasjaar ‘n tree terug van die bediening as predikant gegee het en hierdie jaar baie meer navorsing op verskeie terreine doen. Nou is ‘n groot deel van my bestaan die uitvind, uitvis, uit’figure’ van mense se doen en late.

Einde laasjaar moes ek dus oorgee aan ‘n nuwe jeugwerker. Hy is ‘n skerp man met baie vrae. Daar is natuurlik niks hiermee verkeerd nie, maar op een punt het ek egter so skaam gekry. So baie antwoorde op sy vrae het gegaan in die rigting van: “Voor Covid het ons dit gedoen, maar na Covid kon ons nie meer nie / het ons nie meer nie / het ons gesukkel” (of iets dergeliks soos dit).

Op ‘n stadium, in alle erns, het daar ‘n klein stukkie self-verwyt in my hart ingekruip omdat ek nie al die vrae kon antwoord soos wat ek graag sou wou nie.

Dit is maar byna 6 weke in die jaar in en die hoeveelheid kere wat ek daardie sinne wat ek self geuiter het, by ander (dominees of te not) gehoor het, is verstommend. Dalk het ek dit al voorheen gehoor, maar net nie opgelet nie. Waar ek kom, weerklink die refrein: Ryk gemeentes, arm gemeentes, dominees wat bekend is vir ‘fluks’ wees en dominees oor wie jy soms wonder, dominees wat alleen in die gemeente staan en dominees wat in spanne kan saamwerk. Covid was (is?) ‘n bok. En ‘n bok is ‘n bliksem.

Ek skryf hierdie sodat jy saam met my ‘n sug van verligting kan uitblaas, want miskien het jou Skuld-klier ook hard gewerk die afgelope twee jaar. Miskien het jy ook, nes ek, ‘n gevoel van teleurstelling dat dinge nie kon verloop soos wat jy graag sou hê dit moes nie.

Natuurlik is Covid nie ‘n verskoning dat ons net op ons louere kan rus nie. Natuurlik is dit deel van ons roeping om te antwoord op hierdie tye in ons lewe, maar ons bly mense, in liggame. Liggame wie se kapasiteit oorskry kan word en wanneer dit gebeur, noem ons dit trauma. Ons liggame en die Liggaam se kapasiteit vir aanpassing is regtig getoets die afgelope 2 jaar en ek haal my hoed af vir elkeen wat in hierdie tyd innoverend kon dink, maar vanmore dink ek aan jou wat nes ek soms net plein-weg gesukkel het.

In een gesprek deel ‘n dominee hul skuldgevoel: “Ons het byvoorbeeld nie suurstofmasjiene by ons kerk nie” (verwysende na ‘n gemeente wat wel suurstofmasjiene aangeskaf en beskikbaar gestel het). Ek onthou hoe ek myself ook kasty het vir die feit dat ons nie daaraan gedink het nie….

So vir almal wat aan suurstofmasjiene gedink het: Geluk! Julle het gedoen wat julle kon in ‘n traumatiese tyd.

En vir almal wat nie aan suurstofmasjiene gedink het nie, wil ek ook sê: Geluk! Ek weet dit lyk anders as wat jy sou wou, maar ek vertrou ook julle het gedoen wat julle kon in ‘n traumatiese tyd.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: