Ou wysheid

Ek is eens aangeraai het om eerder ’n stoorkamer as ’n huis te huur. Dit sal my goedkoper uitwerk, was die persoon se mening. Dalk is hulle reg.

Ek het gaan tel. Hierdie jaar is 229 dae oud en ek was tuis vir ’n skamele 142 daarvan. Dit beteken dat ek (tot dusvêr) meer as ’n derde van die afgelope sewe en ’n half maande nie in Stellenbosch spandeer het nie.

Meestal was ek weg vir my studies of werk. Partykeer weg vir familie en vriende. Nou en dan het ek weggeglip na Saldanha om weer bietjie vir my mense daar te gaan kuier. Dit is nou juis hier, in Saldanha, wat ek hierdie sit en skryf.

Vir my persoonlikheid is dit perfek. My lewe het byna geen roetine of ritme nie en dit maak elke maand iets nuut en anders. Dis opwindend. Meestal. Soos alle dinge is daar egter ook ’n skadukant, soos vlieg. Nooit het ek gedink dat ek so blazé oor ’n plaaslike vlug sal wees nie.

Dit is ook bra moeiliker om wortel te skiet.

Ek het al ’n netwerk in Stellenbosch. Daar is vriende om mee koffie te drink, roomys te eet of ’n drankie te drink. Daar is mense wat vir my kos stuur as ek siek is en wat oplet as my kar lank nie by my huis gestaan het nie. Ek het ’n haarkapper, skoonheidsterapeut en dokter. Stellenbosch voel regtig soos huis en ek is diep dankbaar om daar te woon.

Ek is nou al vyf dae in Saldanha en tog let ek iets vreemd op.

Eers het ek net my aangenome familie met ’n paar goed gehelp. Gee hier ’n rygeleentheid, stuur daar gou ‘n e-pos, verrig klein takies en doen inkopies. Klein goed. Vandag het ek ander vriende gehelp om hulle kind dokter toe te neem en more is dit om iemand by die werktuigkundige se werkswinkel te gaan oplaai.

Ewe skielik is my village nie een van laataand kuiers of avonture nie, maar een van diens, van klein alledaagse takies.

En dit is so sinvol.

Om deel van hierdie village te wees verryk weer my lewe op ’n manier wat Stellenbosch nog nie het nie. Ek het net opnuut tot die besef gekom dat ons kinders nie al is wie villages nodig het nie. Ons as volwassenes kort ook villages om werklik mens te wees. Villages waar ons kan dien en deel in die alledaagse geluk en vreugdes van mekaar. Villages waar hande mekaar se voete was.

Ek weet nie wanneer presies ek terugkeer Stellenbosch toe nie, maar ek dink ek mag dalk met ’n ander ingesteldheid teruggaan: nie net om ’n village te bou saam met wie ek kan dans nie, maar ook een te bou wie ek kan dien.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: